Priştinalı Yusuf Demircioğlu

  Milliyet İnsan olmak önemli önce gelir imandan İnsan olamayanda aranır mı hiç iman Dili ırkı fark etmez bir şekilde anlaşır Anlaşamıyor ise ondan alâdır hayvan Bana ne kimliğinden Kürt'ü Türk'ü farketmez Ben de bir Arnavut'um söylemesem bilinmez Bana göre en âlâ insan kim diyeyim mi Özü sözü bir olan boynu zulme eğilmez Başkaldırır zalime zulmüne sessiz kalmaz Güç eline geçince sonra intikam almaz Adalettir hedefi insanlıktır emeli Bu bayrağı elinden ölse de asla salmaz Milliyet denen şeyi seçmişiz mi birimiz Üç beş nesil geride kayboluruz hepimiz İnsan kardeşiyiz biz Adem babamız bizim Havva Ana göğsünden süt emmemiş hangimiz Medeniye galebe çalmak ikna iledir Cahil ile anlaşmak alim için çiledir İlim erbabı okur cahiller de konuşur İlmin silahı kalem çeh'lin ise hiledir Allah bile insanı hür bırakmış seçimde Zorla İslam ol'caksın dememiş bir biçimde Ten rengime bakarak haddin mi sorgulamak Kalbim Rabbime ayân iman benim içimde Priştinalı ...

  Çelik Yay Bunlar hakkı savunan zalime baş eğmeyen Gözü kara yiğitler yollarından dönmeyen Koca yürekli insan helal süt emmiş bunlar Zülfü yare dokunan sözü esrigemeyen Bana ne imanından insanlığını göster Hiç boyun eğmediğin zalime selam gönder Başına bela alır bu yiğide bulaşan Attığın kör düğümü bir molla Kasım çözer Pes etmedik biz sana bu da sana dert olsun Çalışsa bile çalan haram yiyen kahrolsun Yıkılacak bu düzen çünkü ben haram yemem Yiyeni de hiç sevmem isterse benden olsun Küçük insanlar vardır saraylara sığmayan Büyük insanlar vardır harama hiç bakmayan Sefil insanlar vardır zalime köpek olan Bir de insan görünen ama insan olmayan Küçük deme sen ona midemi bulandırdı Yalanla iftirayla bu milleti kandırdı Bir sözünü dinledim bir de yüzüne baktım Firavunun köpeği o Haman'ı andırdı Çalışıp çalmayanın ayağını öpeyim Başıma taç yapayım yoluna yüz süreyim Ayağını başıma gelip basabilirsin Öz kardeş olmasak ta seni öyle seveyim Eğme sakın başını dik du...

  Zorluk Seferi Bir yiğit görüyordum nefsine baş kaldırmış Korkuyu yüreğinden sanki söküp aldırmış Sağa sola bakmadan sonunu düşünmeden Düşman ordularına tek başına saldırmış Bak ne diyor o yiğit: kırdılar çok kalbimi Devlet ile milletim yakıp yıktı hanemi Masumdum biliyordu yine de zulmettiler Cennetti, yaşattılar yuvamda cehennemi Malıma neden çöktün yavrumdan ne istedin Gıybet değil gerçekten yamyam gibi dişledin Gözünüz kör olmuştu kalpleriniz taş gibi İstikbali yıkarken her tür zulmü denedin Ben bir vatan delisi milletime sevdalı Taşına toprağına ölesiye vefalı Nasıl kıyıp dediniz bunlar "vatan haini" Bunu diyen HAİNDİR ya da geri zekalı Okul yapan terörist gören var mı dünyada Ne ar kalmış ne ahlak anladım Ankara'da Yolgeçen hanı olmuş namusumuz sınırlar Hâlâ "fütü" diyorsan ne diyeyim sana da Bunlar nasıl insanlar it sürüsü yavşaklar Kesesini dolduran medresede uşaklar Öyle kirli ki düzen arsız hırsız başçalan Parayı basan kimse rei...

 Sus Ulan Ne yiğitleri gömdü vatan oldu bu toprak Bitmedi gitti hâlâ dalından kopan yaprak Muhacirdim ben zaten yine kovdular beni Elim ayağım değil benim yüreğim çolak Dedem Çanakkale'de kardeşleri Balkan'da Şehit düşüp bulanmış hepsi de bir al kanda Priştina'dan çıkıp Halep'e de gitmişler Ölmeye savaşmışlar durmadan dört bir yanda Bu hikayeler ile büyüdüm ben Urla'da Seferberlik zamanı neler olmuş Foça'da Yaşlılar anlatırdı biz heycanla dinlerdik O savaşı yaşardık küçücük aklımızda Şimdi siz bana "hain" diyorsunuz kolayca Ulan namussuz söyle ruhunu sattın kaça Kömürle makarna mı ihale mi aldın sen İnsan olsan iftira atamazsın rahatça Nasıl bu kadar zalim olabiliyorsunuz İnsan değil yılana ne çok benziyorsunuz Ya da maymun diyelim daldan dala atlıyor Kemirgen fare gibi nefsi besliyorsunuz Zorunuza mı gitti ey maymunlar fareler Size ait değil mi bu yaşanan kareler Hayvadan da aşağı siyasal İslamcılar Askere hiç gitmezler çalarken...

 İnsan Olmak Haykırsam avaz avaz duyar mısın sesimi Kesmek istemiştin ya hunharca nefesimi Bitmedik desem sana bitiremedin bizi Para pula satmadım sen gibi hizmetimi Alnında kara leke istesen de silinmez Yaptığın kötülükler sanma ki hiç bilinmez Nur çekilmiş simandan vicdanın sükut etmiş Haram saltanat ile insan olan sevinmez Bir zerre bile değil varlığın kainatta Değer mi bunca çaba bir kirli saltanata Bir anı seyyaleden kısa aslında ömür Bineceksin elbette sen de bir tahta ata Korkuyorsun değil mi titriyorsun belki de Bu korkuyla çıkmaz ki bu hayatın zevki de Korumalar ordusu koruyamaz ölümden Baksana firavuna o da kaldı eskide Oysa iyi olsaydın iyi kalabilseydin Ağlayanla ağlayıp gülen ile gülseydin Nefsine kanmasaydın şeytana uymasaydın Uzun lafın kısası insan olabilseydin Priştinalı Yusuf Demircioğlu 06.03.2024

  Priştina'dan Urla'ya   16.07.2018 Gemiyle çıktık Piriştina'dan Yavaş yavaş ayrıldık kıyıdan İnsanlar farksızdı bir yığından Anacım duramaz ağlamadan Ufka bakar babam göz kırpmadan Bir nefes çeker sigarasından Vatan daha gözden kaybolmadan Son sigarayı yakar tabakadan Duruşu farksızdı bir enkazdan Yüreği daha sıcak mağmadan Biten hayatın zorluklarından Sabır deyip, oturdu ardından Onbeş yirmi sene sürdü hiçret Yollarda binbir türlü eziyet Haydi millet biraz daha gayret Bekler bıraktığımız memleket Vardık bir şehre, burası Halep Buralar yabancıydı bize hep Memlekete dönmek asıl sebep Kervanda develer önde merkep Kuzeye gidiyor muhacirler Dağılıyor göç birer ikişer Göç Osmaniye'de biraz bekler Sonra yola tekrar devam eder Ben burada gelmişim dünyaya Başladım çileyi yaşamaya Anam ekmek yapar elde maya Kuru ekmekle alış doymaya Boyu aşkın yokluk yanımızda Bir de çeteler vardı bu yolda Kahvehane işlettik Dinar'da Amcamlarım kervanın başınd...